Mauro wsuwając rękę między wiotkie tkaniny sukni aż do gładkich żywych piersi,wyczuwał dłonią ciepłe ciało Melitty. Pierś,jędrna półkula,którą zebrał całą w dłoń,powtarzała mu uderzenia serca;między dwa palce wtulił się jej aksamitny wierzchołek,jakby w tym jednym punkcie zbiegły się wszystkie
I wymawiając z bezgraniczną namiętnością te słowa, wyciągnął obie ręce do Maud i zmusił na pół omdlałą, aby uklękła, usiadła, wyciągnęła się na ziemi. Niebo było doskonałą muszlą — jego brzegi opisywały dokładne koło, jakby widziane na pełnym morzu. Kokaina była blada, czoło miała zroszone potem,
